Albay’im..

 

2005 yili’nin Ocak ayinin 5. gunuydu..
Yapi Merkezi’nde ise baslamistim. Is yerinde oda arkadasim o zaman, 75 yasinda olan Necip Erel’di.. Kendisi Hava Kuvvetleri’nden emekli olmus bir subaydi. 1950′li yillarda Hava Kuvvetleri tarafindan ABD’ye ucus okuluna, ardindan 2. kez yine ABD’ye bu defa is guvenligi konularinda egitim almasi amaciyla gonderilmis..
Kendisiyle 2 yila yakin bir sure ayni projede, ayni odada calistik. Tam bir Istanbul beyefendisiydi.. Heybeliada’liydi..
Projeden sonra, gerek askerligim sirasinda, gerekse Ukrayna’da bile kendisiyle irtibati hic kopartmadim. Cok saygi duydugum, ayni zamanda sevgi besledigim cok degerli bir insandi.
Turkiye’ye dondugumden ve yeni isimden bahsettigimde, beni ziyarete gelmek istediginden bahsetmisti. Ve 79 yasinda olmasina ragmen, yanima beni zityarete gelmisti. Gelirken de elleri bos gelmemis, bana ABD’den getirmis oldugu degerli bilgilerin oldugu bir dosyayi hediye olarak getirmisti.. Sagligi cok yerinde gozukuyordu, hersey yolunda diye cok sevinmistim.
Aradan 1 ay gecti ve Necip Albay’im beni yeniden aradi.. Ama bu kez telefondaki ses o degil, oglu Tunc Erel idi.. Albay’imin artik yasamadigini, 2 gun sonra cenaze namazinin kilinacagini bildirdi. Nereden bilebilirdim ki, Albay’imiz kolon kanserine yakalanmis 6 ay once, ve omrunun az kaldigini bildigi icin tum sevdiklerine ugrayip, bir nevi onlarla vedalasmis..
Senin icin yazacak cok daha fazla sey var aslinda.. Bu kadar kisa cumlelere sigdirmak kolay degil.
Isiklar icinde yat Albay’im.. Isikla ve sevgiyle..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>


Hit Counter provided by Best Seo Packages