Dudaklarimda bir sukur sarkisi var..

Lisedeyken okumustum ilk kez Halil Cibran’i.. O zaman bir kizi seviyordum platonikce ve cok etkilemisti beni, ozellikle de Ermis isimli kitabinin, Sevgi isimli bolumu..

‘Sevgi sizi cagirinca, onu takip edin.. Yollari sarp ve dik olsa da..
Ve kanatlari acildiginda birakin kendinizi, telekleri arasinda sakli kilic sizi yaralasa da..’

Gercekten boyle degil midir? Yollari hep yorucu..

‘Ve sizinle konuştuğunda, ona inanın,
Kuzey rüzgarının bir bahçeyi harap edişi gibi,
Sesi tüm hayallerinizi darmadağın etse de…
Çünkü sevgi sizi yücelttiği gibi, çarmıha da gerer.
Sizi büyüttüğü ölçüde, budayabilir de…’

Herseyi ikinci plana atip, kendimizi sadece sevgi’mize odaklamaz miyiz?

‘Ancak korkunun kıskacında,
Salt sevginin huzurunu ve hazzını ararsanız,
O zaman örtün çıplaklığınızı,
Ve sevginin harman yerine adım atın…
Adım atın, kahkahaların tümünün olmadığı,
Sadece gülebileceğiniz mevsimsiz dünyaya,
Ve ağlayın, ama tüm gözyaşlarınızla değil…’

En zoru da o adimi atmak.. Kalan gozyaslarini yanlis adimlara saklamak gerekli..

‘Sevgi hiçbirşey sunmaz, sadece kendisini,
Hiçbir şey kabul etmez, kendinde olandan gayri…
Sevgi sahip çıkmaz, sahiplenilmez de;
Çünkü sevgi, sevgi için yeterlidir, tümüyle…
Sevdiğinizde, “Tanrı benim kalbimde,” yerine,
Şöyle deyin, “Ben kalbindeyim Tanrı’nın …”‘

Tipki Tevrat’taki gibi..

Bu kadar guzel betimlemelerin finali de Cibran’a yakisircasina buyulu..

‘Erimek ve akmak,geceye şarkılar sunan bir dere misali,
Şefkatin fazlasının verdiği acıyı bilip,
Kendi sevgi anlayışınla yaralanmak,
Ve kanamak, yine de istekle ve coşkuyla…
Şafak vakti kanatlanmış bir gönülle uyanmak,
Ve bir sevgi gününe daha, teşekkürle uzanmak…
Sessizce çekilmek öğle vakti, sevginin vecdini duymak,
Akşamın çöküşüyle de, eve huzurla dönmek…
Ve uyumak, kalbinde sevgiliye bir dua,
Ve dudaklarında bir şükür şarkısıyla..’

Tam 3 saat araba ile dolastim ve bu sozleri dusundum hep.. Bu sozlerin guzelligini, icerdigi anlami, sevmeyi.. Uzunca bir suredir unuttugum bir seyi.. Benim cok onceleri okudugum bir siir vardi, sevmeyi sevmek uzerine yazilmis.. Ben de bu sekilde dusunuyorum, demistim okudugumda. Peki neden 3 yildir bir dusman gibi dusunuyorum bu safligi? Zarar vereceginden mi korkuyorum, cesaret mi edemiyorum bilmiyorum..

Tek bildigim, durup dururken Cibran’in aklima gelmeyecegiydi..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>


Hit Counter provided by Best Seo Packages